Migratie – EU, onderneem actie!

Hoewel de hoeveelheid vluchtelingen is afgenomen in vergelijking met het hoogtepunt van de vluchtelingencrisis in 2015 is het toch belangrijk dat de EU de komende periode daadwerkelijk actie gaat ondernemen op het gebied van migratie. Er blijven namelijk instabiele landen rondom de EU (zoals Libië) en een nieuwe vluchtelingen stroom ligt dan altijd op de loer. Daarom zijn er enkele elementen van groot belang de komende jaren.

Migratie komt in de Europese Unie op verschillende manieren voor. Er valt te denken aan het vrije verkeer van personen, waardoor iedere burger in de Europese Unie zich vrijuit kan bewegen, ongehinderd door landsgrenzen. Een ander aspect van migratie heeft echter de laatste jaren de overhand gehad in de publieke opinie. Dit betreft de vluchtelingen die vanuit het zuiden naar Europa getrokken zijn.

 

Deze vluchtelingenstromen hebben geleid tot veel overlast, met name in Italië en Griekenland. Naast het feit dat deze landen vanwege hun geografische ligging het aankomstpunt waren, zorgde ook ineffectieve EU-wetgeving ervoor dat de vluchtelingen zich hier verzamelden.

 

Volgens de Dublinverordening is namelijk het land in de EU waar een vluchteling aankomt ook het land dat de vluchteling moet registreren. Vervolgens moet dat land vaststellen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de asielaanvraag. Dit zorgt ervoor dat vluchtelingen zich niet melden in het eerste land waar ze binnenkomen, maar doorreizen. Dit leidde ertoe dat de Nood-Europese landen er bij de Zuid-Europese landen op aan drongen om te zorgen voor effectieve grensbewaking. Deze Zuid-Europese landen waren echter door de enorme aantallen vluchtelingen niet bij machte om hieraan te voldoen.

 

Het eerste punt waarop de EU nu actie moet ondernemen is uitvoering van plannen. Er liggen namelijk wel plannen op EU-niveau, maar de regeringsleiders kunnen het niet eens worden. De vluchtelingen komen richting de EU vanwege (onder andere) de relatieve vrede, veiligheid en welvaart die er heerst. Nu iedere EU-lidstaat hieraan bijdraagt en ervan profiteert, schept dat ook een verplichting voor iedere lidstaat om een veilig heenkomen te bieden voor hen die dat het meest nodig hebben. Dit kan bijvoorbeeld door een vast verdelingsmechanisme of een financiële bijdrage.

 

Het tweede actiepunt betreft de buitengrenzen. Om te kunnen bepalen wie dat het meest nodig hebben zijn effectieve buitengrenzen vereist. De primaire verantwoordelijkheid hierbij ligt bij de lidstaten met buitengrenzen van de EU. Hierbij kunnen zij ondersteunt worden door de agentschappen EASO (asielbeleid) en Frontex (grensbewaking). Bij de buitengrenzen kan dan de afweging worden gemaakt om te bepalen of iemand de status van vluchteling krijgt binnen de EU. Dit voorkomt dan ook dat veel van de asielzoekers uit ‘veilige’ landen binnen de EU voor overlast kunnen gaan zorgen.

 

Tot slot is ook een investering in instabiele regio’s vereist. Ten eerste door middel van ontwikkelingssamenwerking en diplomatie, om zo de conflictoorzaken te verminderen. Daarnaast moeten de criminele netwerken die mensensmokkel faciliteren aangepakt worden. Zolang de EU enkel vluchtelingen die bij de grenzen aankomen blijft opvangen, blijft het crisismanagement en heeft de EU geen invloed op wat er buiten de poorten gebeurd.

Geschreven door Arjen Klein

Commissielid internationaal.


Blog comments powered by Disqus