Kerst in Jeruzalem

In Jeruzalem is het twee keer per jaar kerstfeest. Afgelopen weekend werd voor de tweede keer, na 25 december, kerstfeest gevierd. Ditmaal door de orthodoxe kerk, waar ook de koptische- en Syrisch-orthodoxe kerk bij horen. Een hoogtepunt in het jaar voor diverse gemeenschappen in Israël. Intussen ging het leven in andere delen van de stad gewoon door en hielden mensen zich bezig met alledaagse zorgen. 

Eén van die zorgen is de prijsstijging die sinds deze maand van kracht is. De prijzen van levensmiddelen zijn met 7 procent omhoog gegaan, een veelbesproken onderwerp onder alle inwoners van Jeruzalem. Dit laat zien dat er meer speelt dan alleen strijd tussen verschillende geloven, waar de westerse media zich vaak op richten als het om Israël gaat. Afgelopen weekend zagen wij in Jeruzalem met eigen ogen de complexiteit van een stad die meerdere wereldreligies huisvest.

 

Op vrijdagmiddag waren we uitgenodigd om een kerkdienst bij te wonen van Arabische christenen op de Westoever. Onderweg kwamen we langs Palestijnse paleizen in aanbouw, vervallen gebouwen en Joodse nederzettingen. Ook passeerden we de plek in Ofra waar onlangs een Joods gezin het slachtoffer was van een lafhartige aanslag. In het dorpje Jifna, net buiten de Palestijnse stad Ramallah, woonden wij een dienst bij in één van de weinige kerken in dit gebied en genoten we van onbaatzuchtige gastvrijheid. Deze kleine groep christenen wordt nauwelijks gezien. Niet bij de Joden, niet bij de islamitische Palestijnen en – hoe beschamend – ook niet bij westerse christenen.

 

Terug in de Oude Stad van Jeruzalem reed Trumps veiligheidsadviseur, John Bolton, in een konvooi naar de Klaagmuur. De internationale politiek bemoeit zich intensief met deze paar vierkante kilometer op de wereldkaart. Intussen proberen Israëli’s en Palestijnen er het beste van te maken. Wie door de smalle straatjes van Jeruzalem loopt, ervaart dat de situatie niet is samen te vatten in een paar ferme statements. Joden, Arabieren, toeristen, zwaarbewapende soldaten, expats, pelgrims en geestelijken lopen kriskras door elkaar heen. Samenleven is hier elke dag een uitdaging. Tegelijkertijd is dit juist het terrein waar echt iets bereikt kan worden. De weerbarstige praktijk luistert vaak niet naar gezamenlijke verklaringen en op hoog niveau ondertekende afspraken. Tijdens ons bezoek spraken we met meerdere ontwikkelingswerkers die dagelijks proberen naastenliefde in de praktijk te brengen. Het is bemoedigend om te zien wanneer dit op kleine schaal vruchten afwerpt.

 

In deze stad, waar de Bijbelse geschiedenis letterlijk voor het oprapen ligt, zijn gehoorzaamheid aan God en het liefhebben van de naaste het enige dat kan helpen richting een oplossing voor het conflict. Hier zijn werkende en biddende christenen voor nodig. Dit kerstweekend zagen we iets van die hoop: Christus is gekomen.


Blog comments powered by Disqus