Gezag: een steunpilaar van onze samenleving

“Geen gezag staat vast, als het niet beschermd wordt door de sympathie van de onderdanen.” – Cornelius Nepos

 

‘Hoever moet het komen? Handen af van onze hulpverleners’, luidde de tekst op de poster van een van de meest succesvolle SIRE-campagnes. Het beeld van de zwaar gepantserde ambulance op de poster zei wellicht nog wel meer dan deze woorden. Ambulancepersoneel moet tegenwoordig op zijn hoede zijn. 

Gezagsondermijning: de praktijk

In het weekend rijdt er bij elke oproep in stedelijk gebied van een willekeurige ambulance een politiemotor mee. De kans is anders groot dat het ambulancepersoneel zelf vervoerd moet worden in de ambulance.


Eind 2016 werd de Zaanse wijk Poelenburg onveilig gemaakt door een groep jongeren die de buurt in zijn greep hield. Zowel de politie als de overheid had er niets in te brengen. Mensen werden zonder reden in elkaar geslagen, jongeren stonden te dansen op politieauto’s, lokale politici werden belaagd en zo zijn er meerdere voorvallen te noemen.


De politie vecht om gezag. Ouders moeten alle zeilen bijzetten om zich in hun positie staande te houden. Leraren vechten met het probleem om leerlingen onder controle te houden. De dominee zoekt naar houvast omdat veel gemeenteleden zich bijzonder kritisch opstellen.


Gezagsondermijning: historisch beschouwd

Het lijkt erop dat de gezagsverhoudingen veranderen of afnemen. Dit wordt inmiddels door velen beaamd en als een probleem ervaren. Echter, in voorgaande jaren werd het afgenomen vertrouwen in het gezag begroet als teken van bevrijding. Dat werd beschouwd als een vorm van democratisering, emancipatie of individualisering. Hiërarchische vormen van gezag zouden niet meer goed werken, was een belangrijk argument. Mensen worden steeds mondiger en dit werd over het geheel genomen als een goede ontwikkeling gezien. Er werden weinig idealen zo toegejuicht als vrijheid, met op de tweede plek gelijkheid, gezamenlijk onder de wervende vlag van de democratie.


Maar de manier waarop vrijheid vorm kreeg, heeft een aantal onbedoelde effecten gekregen. Deze onbedoelde effecten stellen de mens voor nieuwe problemen en vragen om oplossingen. Ze roepen angst op en tegengeluiden – zoals de behoefte aan strenger straffen, het herstel van moraal et cetera. De beweging van vrijheid en blijheid krijgt de rekening gepresenteerd.


Gezag: het herstel van normen en waarden

Het herstellen van gezonde gezagsstructuren staat voor SGP-jongeren hoog in het vaandel. Er moet een duidelijk signaal afgegeven worden richting gedrag wat ontoelaatbaar en gezagsondermijnend is. Geweld richting hulpverleners moet makkelijker en zwaarder gestraft kunnen worden. We moeten terug naar de standaard waar de docent vanzelfsprekend gezag heeft en niet zijn of haar gezag hoeft te verdienen.


Tegelijkertijd betekent dit geen carte blanche voor instanties die geweld zouden kunnen gebruiken. De politie is daar een belangrijk voorbeeld van. Tussen de burger en de politieagent moet wederzijds vertrouwen bestaan. De politieagent moet een beroep kunnen doen op het moreel besef van de burger. Aan de andere kant moet hij zich ook kunnen verantwoorden in zijn houding tegenover de burger, omdat hij degene is die meer macht heeft. Dit versterkt de verbondenheid aan de Nederlandse rechtsnormen en waarden. Straffen moeten gericht zijn op een succesvolle terugkeer in de maatschappij, ook al zijn dit zwaardere of langere straffen. Het moet voor een crimineel geen uitnodiging zijn om tot recidivist te verworden, omdat de straffen nu eenmaal weinig voorstellen.


SGP-jongeren pleit voor een stevige herwaardering en revitalisering van het Nederlandse rechtssysteem. Zwaarder straffen waar het nodig is en voorkomen dat mensen vervroegd vrijkomen als dat vanuit maatschappelijk oogpunt onwenselijk is. Alles moet gericht zijn op een moreel gezond Nederland, een land waar we trots op zijn en waar normen en waarden hoog in ons vaandel staan!

 

Geschreven door Quintijn Aman

Quintijn is lid van Commissie Binnenlandse Zaken.


Blog comments powered by Disqus