Op stemmenjacht in Zeeland

Middelburgse marktbezoekers kunnen er niet omheen. Onder de kop van de Lange Jan, langs de stadsgracht, in de stralende oranjezon promoten SGP-jongeren hun partij. Deze keer onder het motto van de zin uit het Zeeuwse volkslied: "Oranj' en Zeeland: da's de leus!"

We zijn niet de enige campagnevoerders in Middelburg. “Pechtold staat een eindje verderop”, melden voorbijgangers. Wat?! Die laten we natuurlijk niet zomaar gaan! Prompt besluiten we onze vriend te verrassen. Gewapend met gadgets, flyers en camera snellen we de stad in. Om de zure D66-leider een presentje te overhandigen, namens alle SGP-vrouwen van Nederland.

We snellen de markt over, speuren straatjes in, maar nergens doemt een groengekleurde stand op. Dan staat ineens staat een man voor ons - met D66-logo op z’n revers. “Ik heb Alexander net bij z’n auto gebracht”, vertelt hij. Hmm, meneer rook zeker onraad.

Trouwambtenaar

Voor we teleurgesteld teruggaan naar de tent, zijn we nog getuige van een felle woordenwisseling tussen de D66’er en een gewetensvolle trouwambtenaar. Hij is z’n baan kwijt, dankzij de Democraten (ahum…). Een sterk weerwoord heeft de campagnevoerder niet. Blijkbaar is D66 meer gewend om óver dan mét de omstreden ambtenaren te praten.

Naast Zeeuwen is de hoofdstad ook vol vakantiegangers. Duitsers halen hulpeloos hun schouder op als we hen een flyer aanbieden. “Entschuldigung, ich kann es nicht lesen…” En we krijgen onverwacht hoog bezoek. Een Belgse fietser introduceert zich als parlementslid voor het CD&V - het Belgische CDA. Ze is hoogst verbaasd over onze laptop-met-pepermuntjes. “In België mogen we geen waardevolle spullen uitdelen. Geen snoepjes, geen pennen. Alleen foldertjes,” vertelt ze.

Schurken

Een behoorlijk corpulente, exotisch geklede vrouw passeert de tent. “Het zijn allemaal schurken in de Tweede Kamer; ik stem wel op de Piratenpartij!” roept ze over straat. Tja, schurken en piraten, zit daar ook ergens een linkje?

’s Avonds reist de Tour d’Orange af naar camping Schoolzicht in Aagtekerke. Nieuwsgierige vakantiegangers bestoken Kees van der Staaij met vragen. Heeft-ie liever vijftig zetels voor het CDA of vier voor de SGP? Kees kiest - heel politiek - voor beiden, maar benadrukt dat ook een kleine partij veel kan bereiken, terwijl een grote middenpartij eerder een glas water in de wijnfles kiept.

Record

Tijd voor actie. In no time richten de campinggasten vijf politieke partijen op. Na een korte brainstorm presenteren de lijsttrekkers - op één na allemaal een vrouw - drie standpunten aan de jury (met Kees van der Staaij). De meeste stemmen krijgt uiteindelijke de partij die de helft van de Europese ambtenaren gaat ontslaan, de studiefinanciering koppelt aan de prestaties van een student en oranje bedrijfskleding invoert voor Kamerleden (“Nederland moet eindelijk eens kleur bekennen”).

Boven een nachtdonkere hemel gaat de campagne verder. Het kampvuur brandt, de discussie komt op gang, nieuwe leden melden zich. Al kost het de vrijwilligers soms flink wat zweetdruppels. Maar niet zonder resultaat. Na een recordpoging aan overtuigingskracht vult de laatste jongere rond middernacht z’n lidmaatschapskaart in.

Anne Vader