Waar is de tijd gebleven dat politici niet allereerst voor zichzelf of hun partij hun werk doen? Waar zijn de echte volksvertegenwoordigers, staatsmannen die begrijpen wat een land in crisis nodig heeft? Ter linkerhand worden ze deze dagen niet gevonden. Het absolute dieptepunt werd gisteren bereikt. Job Cohen - na het vertrek van Wouter Bos binnengehaald als de nieuwe leider met de allure van een staatsman - spant de kroon.

Eens was de PvdA een partij van staatsmannen die met name in het buitenland met kennis van zaken werkten aan de internationale betrekkingen van een klein land met de groten der aarde. Inderdaad, met het landsbelang voor ogen. Hoe anders is het in 2010. Wouter Bos liet een kabinet vallen ten gunste van de PvdA en tot grote schade van Nederland in de wereld. Hij zag door de zeteltjes het Bos niet meer. Hij zag niet dat Obama, de grote ‘held’ van links in 2009, de vraag stelde aan Nederland om de missie in Afghanistan aan te houden. Hij zag blauwe zeteltjes die langzaam rood werden. Tulpen werden rozen.

Toen kwam Job Cohen, ‘de burgemeester van Nederland’ die Geert Wilders uit zou schakelen. Na bijna twee maanden formeren zijn de rollen omgekeerd. Geert zit met Mark en Maxime aan tafel. Job staat buiten. Wat kan hij doen? Als een verongelijkt kind, dat voor straf buiten zijn eten moet opeten schreeuwt hij door het raam van alles. Of het nu waar is of niet, dat maakt niet uit. Alles kan helpen. Het zijn grote krokodillentranen die over zijn wangen lopen. Een meelijwekkend tafereel, dat ons boos maakt op die mensen die hem dit aandoen, met Mark voorop. Mark noemde hem de “vroedvrouw van het minderheidskabinet”. Hoe durft-ie?

Ware het niet dat het in werkelijkheid toch wat anders lijkt te zijn gegaan. Job Cohen wilde niet, en achteraf had hij toch wel gewild. Hij zei, met verontwaardiging in zijn stem, dat hij nooit had gezegd dat een middenkabinet “geen optie” zou zijn voor de PvdA. De NOS had het vastgelegd. Jammer, jammer meneer Cohen. Uit zijn mond zijn die woorden wel degelijk voortgekomen. Wat toon je je dan een slechte verliezer. Een heel klein kind die iets niet wil, vervolgens de gevolgen van zijn gedrag ziet en dan toch wel wil. Van een kind kunnen we zoiets wel begrijpen, maar toch niet van de ‘burgemeester van Nederland’?